Vogelvrij

Ik ben vrij. Ik mag nu zelf kiezen. Om tot in de nacht door te werken en dan ‘s ochtends heerlijk uit te slapen. Of ‘nee’ te zeggen tegen die vervelende figuur en bijbehorende klus die maar geen einde krijgt en me achtervolgt tot op mijn vakantieadres in Ameland. Zit ik daar lekker in het februarizonnetje, schiet opeens die afspraak door m’n hoofd: ahhh, vergeten alles tot in detail vast te leggen, dat is vragen om problemen. Oké, daar ben ik vanaf, maar ik voel aan mijn water dat er geen definitief afscheid in zit. Het wemelt overal van dit soort figuren en ergens continu omheen manoeuvreren, staat haaks op mijn invulling van ‘vrij’ zijn. Ik ben dus toch gebonden. Maar dan alleen aan mezelf.