Sociaal wenselijk

Een mengeling van nieuwsgierigheid en ongeloof. Merk ik dat goed of is het mijn eigen ingekleurde versie van de werkelijkheid? Ja, natuurlijk. Niets menselijks is mij vreemd. Sinds ik de zekerheid van een baan in loondienst opgaf voor een onzeker bestaan als zzp’er heb ik hier ontelbaar keer uitleg over moeten geven. Dat varieerde van vol enthousiasme vertellen over een gescoorde opdracht tot uitweidingen over mijn dagelijkse bestaan. Maar het voelde vaak als verantwoording afleggen. Dus ja, ik leerde me te wapenen tegen al te kritische noten van mijn nieuwsgierige medemens.

Vragenstellers zijn gewaarschuwd. Je krijg al snel een afgezaagd antwoord in de trant van: ja, het loopt best goed, beter dan ik had verwacht. En wat ik dan had verwacht, of wat ‘best goed’ is, tsja, daar hebben we het niet over. De nieuwsgierigheid vervliegt en de drempel om door te vragen komt hoger en hoger te liggen. Maar de zweem van ongeloof blijft hangen. Want klopt er dan helemaal niets van die verhalen over zzp’ers die net boven de armoedegrens bungelen? En kun je dan wel op vakantie?

Na vier maanden vind ik het welletjes. Tijd om de sociaal wenselijke antwoorden vaarwel te zeggen en in plaats daarvan gewoon vertellen waar het op staat. Kan best verfrissend zijn. Krijg je namelijk ook te horen waar deze nieuwsgierige medemens zich allemaal druk om maakt. En wie weet heeft hij nog tips hoe je de komkommertijd doorkomt als startende ondernemer. Uiteindelijk moet er eind augustus ook weer iets op de plank liggen. Die puzzel ben ik nu aan het oplossen en daarvoor maak ik graag gebruik van vragenstellers, inclusief hun kritische ondertoon.