Leeg

Er is hier niemand. Zelfs al organiseer je een feestje, kondigt de helft van de genodigden aan dat ze die dag waarschijnlijk nog aan het meer liggen, misschien in de auto stappen richting Nederland maar zeker niet hun gezicht komen laten zien. Niet gewend aan deze leegte spreek ik mezelf streng toe. In komkommertijd achterstallige klussen klaren. Het lijstje spookt al door mijn hoofd sinds deze en gene me erop wezen dat je administratie bijhouden bittere noodzaak is, evenals brood op de plank bij ziekte. En ik moet vooral niet denken gearriveerd te zijn als de eerste opdracht binnen is. Oké, ik ben overtuigd. Ik ga vandaag meters maken. Maar wel eerst even die andere overgeblevenen opzoeken.