Gast

Snel scan ik het aan- en afwezigheidsbordje. Veel oudgedienden. Ik stap binnen in de wereld die ik dertien jaar geleden verliet, en onvoldoende miste om er spontaan terug te komen. Ik ben op mijn oude school. Ik denk dat ik de huidige lichting Journalistiek-studenten iets te vertellen heb. Dat denkt mijn oud-docent ook, nadat ik hem over mijn omzwervingen heb verteld. Ik moet me zo weinig mogelijk voorbereiden, zegt hij. Dat druist tegen mijn principes in. Omdat hij me dertien jaar geleden wist te verrassen met oneliners als ‘laat de geïnterviewde niet je verhaal om zeep helpen’, geef ik hem het voordeel van de twijfel. Ik ga er staan.