Even meekijken

Als ik om me heen kijk, zie ik een streepje blauwe lucht, een plant met bruine puntjes – wat komt ie tekort? – en de restanten van een dag werk: lege kopjes, losse papiertjes, in een waaier om me heen. Wat ik niet zie en vooral niet hoor, is de constante aanwezigheid van anderen. In de vorm van een tingelende telefoon, een discussie die ik eigenlijk niet wil volgen maar waar ik toch stiekem naar zit te luisteren of een vragend gezicht: of ik nog wat wil drinken. Wat ik vooral mis, is iemand die even wil meekijken. Naar dat artikel over webteksten waar echt heel veel uit te halen is. Of een zin die niet loopt. Dan weet ik dat ik collega’s moet gaan organiseren.